Een nieuwe vogelsoort

Het regende pijpenstelen. Eindelijk! Onze tuin had er grote behoefte aan. Maar jammer voor onze kleinzoontjes van bijna twee en weldra vier. Ze stonden te popelen om buiten te spelen. Snel bedacht ik een plan om het voor hen ook binnen boeiend te houden.

‘Zullen we eens in dit mooie boek over vogels kijken?’ Even bleef het stil. ‘Het is ook een knutselboek, en dat lukt niet goed alleen, hoor. Ik kan best wat hulp gebruiken.’

En daar kwamen ze aangesloft, want moeke uit de nood helpen, dat zagen ze wel zitten.

Wist-ik-al-weetjes

Eerst gaf ik een beetje uitleg over de tien vogelsoorten in het boek. Superhandig hiervoor is het aparte boekdeel met interessante info, maar dat was nu nog te moeilijk voor hen. Dus pikte ik er de dingen uit die ik al eens eerder vertelde. Bijvoorbeeld dat jonge roodborstjes nog geen felle oranjerode vlek op hun gezicht en borst hebben, maar bruin zijn, met goudbruine vlekken. En hoe je aan de snavel kan zien of de ijsvogel een vrouwtje of een mannetje is. Met een quizvraagje tussendoor bleven ze geboeid luisteren, én antwoorden! Wat eten vogels het liefst? Wormpjes! Kevers! Bessen!

Vogels in de woonkamer

Daarna kon het knutselen beginnen. Dat bleek een makkelijke missie voor de kapoentjes. Op elke bladzijde staan drie delen van een vogel: het lichaam met kop, de vleugels en de staart. Alleen de kerkuil heeft vier onderdelen (lichaam en kop zijn apart). Die kartonstukjes moet je uitdrukken en in elkaar schuiven. Nadien kan je ze makkelijk weer in de pagina terugplaatsen. Of je kan de vogelmodellen aan een touwtje hangen, het gaatje hiervoor is voorzien.

Op mijn vraag wie welke vogel wilde maken, riep oudste kleinzoon enthousiast: ‘ik wil het ijsborstje!’ Dat kon natuurlijk evengoed: een nieuwe soort gevleugeld vriendje ontwerpen. Aan fantasie geen gebrek! En aan werklust evenmin, het hele boek moest ‘leeg’. Het duurde niet lang of ik moest me bukken want, zoef, daar vlogen de kerkuil, de spreeuw, het roodborstje en de ijsvogel. Oh, was dat een bonte specht, misschien?

Ook de jongste klikte de kartonnen stukjes geduldig in elkaar en toonde trots zijn werkjes. Hij hield ze stevig vast en liet hen zo door de woonkamer vliegen. Zo volgde een waar luchtdefilé, met het pimpelmeesje op kop, gevolgd door de ekster, het puttertje, de houtduif en ten slotte de merel. ‘Niet nat!’ Ha ja, goed gezien en helemaal waar.

Intussen was de regenbui voorbij. ‘Gaan we dan nu de echte vogels zoeken?’ Ik was nog niet uitgesproken of de laarsjes waren al aan en, hopsakee, daar liepen onze jonge vogelspotters de wijde tuinwereld in.

Veren maken de vogel, Lauren Fairgrieve & Kate Read (ill.), uitgeverij Rubinstein